Hessamsaeedi حسام سعیدی Research Letters on Management in Organizations فصلنامه طلوع نگارندگان عدالت 3116-1634 1 1 2026 06 28 The role of narrative and story in the structure of argumentation and legitimizing judicial decisions, relying on new approaches in law and literature. نقش آفرینی روایت و داستان در ساختار استدلال و مشروعیت بخشی به آرای قضایی با تکیه بر رهیافت های نوین حقوق و ادبیات 87 100 FA amirhosein heydarzadeh Department of Law, Shiraz Branch, Islamic Azad University, Shiraz, Iran امیرحسین حیدرزاده گروه حقوق، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران 2026 03 08 Law and literature, two domains that at first glance are very far apart, have become one of the most productive interdisciplinary fields of the humanities in the last century. What links the two is “narrative.” This article addresses the fundamental question of how judges, beyond the mere application of legal rules, use narrative, characterization, and literary persuasion techniques to construct arguments and legitimize their decisions in their decisions. In this regard, the theoretical foundations of the “law as literature” approach are first examined, emphasizing the opinions of pioneers such as James Boyd White and Robert Cover. Then, relying on the concept of “legal narratology” proposed by Peter Brooks, the narrative structure of judicial decisions and their persuasive and legitimizing functions are analyzed. In the final section, by examining concrete examples of judicial practice and also by utilizing the potential inherent in classical Persian literature, it is shown how the narrative rereading of judicial decisions can act as a tool for critiquing the dominant legal discourse and revealing hidden biases in the judicial system. حقوق و ادبیات، دو قلمرویی که در نگاه نخست فاصله‌ای بسیار از یکدیگر دارند، در سده‌ی اخیر به یکی از پربارترین حوزه‌های میان‌رشته‌ای علوم انسانی تبدیل شده‌اند. آنچه این دو را به هم پیوند می‌زند، «روایت» است. این مقاله به این پرسش بنیادین می‌پردازد که چگونه قضات در آرای خود، فراتر از کاربرد صرف قواعد حقوقی، از فنون روایت‌پردازی، شخصیت‌پردازی، و اقناع ادبی برای ساخت استدلال و مشروعیت‌بخشی به تصمیمات خود استفاده می‌کنند. در این راستا، ابتدا مبانی نظری رویکرد «حقوق به‌مثابه ادبیات» با تأکید بر آرای پیشگامانی همچون جیمز بوید وایت و رابرت کاور بررسی می‌شود. سپس با تکیه بر مفهوم «روایت‌شناسی حقوقی» که پیتر بروکس آن را مطرح کرد، به تحلیل ساختار روایی آرای قضایی و کارکردهای اقناعی و مشروعیت‌بخش آن پرداخته می‌شود. در بخش پایانی، با بررسی نمونه‌های عینی از رویه‌ی قضایی و نیز با بهره‌گیری از ظرفیت‌های نهفته در ادبیات کلاسیک فارسی، نشان داده می‌شود که چگونه بازخوانیِ رواییِ آرای قضایی می‌تواند به‌عنوان ابزاری برای نقدِ گفتمانِ مسلطِ حقوقی و آشکارسازیِ سوگیری‌های پنهان در نظام قضایی عمل کند. https://journaltne.ir/downloadfilepdf/57218